Ο άρχοντας των ερημιών.

Στην καταδίκη
από τους μαυρισμένους ουρανούς
μέσα από τον πειρασμό του ανθρώπου.
Κόλαση ψέματα
ψεύτικα μάτια
μέσα από τους σπόρους του μίσους και της φωτιάς.
Στις Αποκαλύψεις
μαζική γενοκτονία
καταστρέφοντας έθνη
τέσσερις ιππείς ιππεύουν
καθώς ο Ουρανός φωνάζει
Εκσπλαχνισμός της ανθρώπινης ζωής.
Έχεις κάτι που χρειάζομαι
Κόρη της Αφροδίτης.
Άκου τα λόγια μου και πρόσεχε
Γεννήθηκα στον Όλυμπο
μεγάλωσα από τους δαίμονες
Το ξόρκι που είσαι κάτω
θα σου ληστέψει σιγά σιγά την
παρθενική σου ψυχή.
Είμαι ο άρχοντας των ερημιών.
Στρατιές μαύρων λεγεώνων,
βαδίζοντας στον πόλεμο
Ο θάνατος είναι ο πειρασμός,
αλλά η ζωή είναι η πόρνη
Αργή η αρχή αλλά όλο και πιο γρήγορα η διαδρομή
Η κόλαση δεν έχει οργή, αλλά ίσως είμαστε εμείς που αποφασίζουμε
Όλοι γνωρίζουν, όλοι βλέπουν το μάτι του κυκλώνα.
Δαίμονες, που πιέζουν τις αισθήσεις μου
Κακό, που μου μιλάει
Ζωή και θάνατο, θα σου δώσω
Θάνατο Και ζωή θα σου πάρω
Θα ξυπνάς νεκρός
Καίγεται, το νιώθω να καίει
Μαίνεται μέσα μου
Ζωή και θάνατο, θα σου δώσω
θάνατο και ζωή θα πάρω από σένα
Θα ξυπνήσεις νεκρός
Ζωή και θάνατος σου δίνω
Θάνατος και ζωή θα πάρω από σένα
Θα ξυπνήσεις νεκρός
Όνειρα και μοναξιά
Βαθύ, σκοτεινό,
έννοιες που ευλογούν τις ψυχές μας
Μια αίσθηση αίσθησης ότι χάσαμε
Σκοτεινές, βαθιές σκιές
μάς καταναλώνουν ολόκληρους.
Κενό μέσα, δεν καταλαβαίνεις
Ο πόνος με στοιχειώνει απόψε,
Σιωπηλός ξαπλώνω ακίνητος,
φοβισμένος από αυτό που είμαι
Δεν μπορείς να κρυφτείς από τα λάθη σου
Γιατί αυτά Θα σε κυνηγήσουν οπουδήποτε
άγγελοι ακούνε τις κραυγές μου,
αλλά εσείς τόσο εγωιστικά με κρατάτε στη ζωή
Πείτε, τι είναι λάθος ή σωστό;
Ποιος λέει πότε είναι η ώρα;

Σκιώδεις σιλουέτες.

Υποτονικές λέξεις
από κενά χείλη
διαμορφώνουν συναισθήματα
σε άπειρους κενούς τόνους ελαφρότητας.
Εκεί που νοθρά μάτια
διαστρεβλώνουν το όριο
και το πρίσμα της αλήθειας.
Σιωπές κυνηγούν η μια την άλλη
στις στροφές φουρκέτας της ερήμου

αποχρώσεις ενάντια στο φως
αιωρούμενες πάνω
στην ασύμμετρη σκηνογραφία
που εξαπατά ίχνη αμυδρής μνήμης
στο ασεβές ραντεβού με τον εαυτό της.
Λεπτές χλωμές κορυφές στίχων
στην ήττα μιας συναισθηματικής συστολής.
Σε τεράστιους δρόμους
υπό άλλο φως

αναλογίες βιομαγνητικών ρευστών
σέρνονται μέσα
σε σκιώδεις σιλουέτες
ενώ περιθωριοποιημένες
λατρεύουν το κενό τους.

Dust of century.

A scourge in time
with a bond of destruction
And vanity, forged in the depths of inner sin
Ego seeks self destruction
In all things found and endured.
The ego must die within morality
No self, no spirit, no being
Unbound by static form
In madness.
Where you came
a putrid drop
turns into a storm
The fire engulfs the soul.
The limitless, everlasting melancholy.
And the minds vessel
To the becoming of dust.

At the monument of the Sacrifice

I invoke the reigning master
Of the black flame throne
Orgies of infernal scarlet flesh
baptized in the loathsome rivers of death.
All reason and hope
In profound eternally fear
driven by sadistic intent
through delirium.
I am alone, I stand on hill
I hear the wind, Loneliness and sadness.
flesh stokes the fire
plumes of human dust,
at the monument of the Sacrifice.

Wind, Loneliness and sadness

Piercing blasts from the north, under stormy skies
On the altar of pagan gods,
I spill the blood
in Immoral realms of frost
there them sorrowful cries
for you I sacrifice
following the solitudes path
the blood of mine was dripping
my way had no return
driven by the will of clarity.
I am alone, I stand on hill
I hear the wind, Loneliness and sadness

You’ve sold your soul on this earth.

Strange are the things we place our beliefs in
My apprehensions tear down the walls of the temple
Strange are the things we choose to believe in
Its light of sun will expose the poverty of your soul.
Your wealth cannot save
your opulence has no worth
You’ve sold your soul on this earth.
This truth you will never get
And now you’re so far in debt
My world won’t cease to be
drowning in this suicide.
Will the soul survive ultimately
Oh, will peace ever be found
Will I turn my back on despair
Oh, will the sun shine upon me
When the body dies, is the soul set free.

Ασέβεια σχήματα.

Ο ορίζοντας βυθίζεται σε ατμόσφαιρα νοσταλγίας,
ανέφικτο κομφετί
και αρωματικές αποχρώσεις.
Πνίγεται από τους ανέμους,
μιλώντας στη σκιά των απαθών τελετών.
Μεταμορφώνει παλμούς
και απομακρύνεται από αναισθητοποιημένα απόβλητα
και διασκορπίζει προκαταλήψεις,
ανταλλάσσοντας τους
για πολύτιμα εμποτισμένα
με ουράνια διάθεση.
Εκεί στην άκρη των συναισθηματικών αρχών
σμιλεύει τις σιωπηλές αποστάσεις.
ξεθωριάζει ασέβεια σχήματα
μέσα από ιξώδεις αποχρώσεις
στη λήθη των ανυπόμονων παρορμήσεων
αποδυναμώνοντας τις ροές της σκέψης
και τακτοποιεί το άπειρο
των καθολικών αινιγμάτων
στέλνοντάς τα στο κενό,
σαν να ήταν τυχαία και ακατάλληλα δολώματα.
Άωρες και λανθασμένες διαταραχές
τοιχογραφούν το κατώφλι της μνήμης
τη στιγμή που τρέμει
με την κραυγή των συναισθημάτων.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

Συγκινήσεις του πεπρωμένου.

Η πρώτη ακτίνα φωτός
σπάει σε πολλές φωτοχημικές εκλάμψεις
γεμάτη αγάπη
που είχε συλληφθεί
υπό την συνενοχή
του νυχτερινού μανδύα,
και η συντριπτική σιωπή
διασχίζεται ως ψίθυρος
στο βαθύτερο του συναισθήματος.

Η σιωπή αναλαμβάνει ξανά
την απεραντοσύνη μιας
ατελείωτης αγκαλιάς.
Η επιθυμία με ταξιδεύει
στην αναμμένη αναμονή
σε μια συμφωνία
χωρίς ημερομηνία λήξης.
Ρυθμοί παροξυσμού
καταπίεση των ψευδαισθήσεων,
ενθουσιασμός των παθιασμένων κρατήρων
σε αναζήτηση μιμητικών στιγμών,

ανάγλυφες εκφράσεις που μαστίζονται
από τις συγκινήσεις του πεπρωμένου.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

Κεντημένες σιωπές

Υψώσαμε τον ήλιο
σε γκρι βροχερά πρωινά,
σε κεντημένες σιωπές
χωρίς λόγια
στην ακούσια απουσία των
προσώπων.
Κοιμηθήκαμε απαλά από την αύρα
της θάλασσας στην ανάσα
του χρόνου εκεί στις κρύες
πέτρες των λέξεων των
χαμένων υποσχέσεων

των μεθυσμένων κραυγών
στη διαταραχή των διαδικασιών
των συνεχιζόμενων επαναστάσεων.
Γίναμε φυγάδες
από βαρετές πρακτικές,
τόσων στείρων προσευχών
όσο και των κωφών όρκων.
Και στο άπειρο της ψυχής
οι χειρονομίες πεθαίνουν
με κάθε στριμμένο βλέμμα αναχώρησης.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

ονειροβατήματα.

Ωδές ψυχοσωματικές από σκιές νεκρές… βαναύσως ποδοπατημένες από αδιόρατες αποπλανημένες ομορφιές… Ιστορία έχουν ακροβατική κι άλαλα αποτυπώματα φωτοσυνθετικά.Δοκιμές εκφραστικών δυνατοτήτωναπό περίτεχνες γλωσσικές φόρμεςόνειρα, βιώματα, ιδέες κι αισθητικές συγκινήσειςτης οδύνης των αποχωρισμών.Απηχήματα, παρεστιγμένα, που αναφέρονται σε κρυφοστοχασμούς,ακριβομνήμες ζωής και μελωδικά απόστιχα, για νυχτερινά ονειροβατήματασε ένα πολυδαίδαλο κι αισθαντικόσύμπλεγμα συναισθημάτων. Μας κάνουν κοινωνούς όλων όσων γοητεύουν και χωρίς να μας ρωτήσουν, μας εκδίδουν εισιτήριο να συνταξιδέψουμε μαζί τους από το χθες στο σήμερα με οδηγό και σύμμαχο το χρόνο.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved