Where tombstones weep.

In shadows deep where moonlight’s kiss does fade,
A gothic tale in verse I shall now braid.
Beneath the shroud of night, dark secrets hide,
In whispered winds, the haunted souls confide.

The castle stands, a silhouette of gloom,
Its ancient stones consumed by endless doom.
The ivy climbs, entwined with tales untold,
A history of despair, in whispers cold.

Within these walls, a specter’s mournful wail,
The echoes of a love that didst now fail.
A tragic tale of passion, loss, and pain,
Entwined forever in this cursed domain.

The flickering candles cast a feeble light,
Revealing specters, lost in endless night.
Their hollow eyes, devoid of hope or grace,
Reflect the darkness of this cursed place.

The clock strikes midnight with a mournful chime,
As phantoms dance in rhythm, keeping time.
Their twisted forms, a macabre ballet,
In this eternal night, they’ll ever sway.

Beneath the moon, the graveyard’s shadows grow,
Where tombstones weep, and ancient spirits flow.
The restless dead, in anguish, roam the earth,
Their mournful dirges sing of death’s cruel mirth.

So, heed this warning, mortal souls beware,
For in this gothic world, you’ll find despair.
In every shadow, ghostly whispers play,
And darkness reigns until the break of day.

Behind the shades of blue.

Nothing matters, in this vast expanse,
Behind the shades of blue, a mysterious dance.
Where light breaks and bleeds,
In the strange night, where silence leads.

On the endless road, we tread our way,
But time can’t turn back, no matter what they say.
Always in waiting, in waiting,
For that fleeting moment of salvation.

Outside the world.

Turning to dust
Our hearts are longing
To heal the wounds, a new age is dawning
If I could see
Not only hear
The voice of music
Could that awareness
Save our souls from echoed tragedies?

Can we cure our pain with harmony?
(You are never gonna change your world)
Ride the waves, for human eyes remain to see, blindly
(You are vulnerable)
Will we paint the sky in symphony?
(Music cannot redeem)
Can our music heal the world?

The time will come
Turn dreams into melodies
By bringing our hearts together
A simple tune, a song
To wake the world
And light the way

And I know

No time to waste
No time for change
No more tomorrow
All that we see is born from sorrow
Is this a dream?
Not sure what’s real
The world is crying
A seed within begins to bloom into a symphony

Can our music triumph over tragedy?
(You are never gonna live your dreams)
Clear the dissonance so that we finally, will see
(You are durable)
Can our music heal the world?

The time will come
Turn dreams into melodies
By bringing our hearts together
A simple tune, a song
To wake the world
And light the way

The time will come
Turn dreams into melodies
By bringing our hearts together
A simple tune, a song
To wake the world
A guiding flame

The time has come
Turn dreams into melodies
(Dreams into melodies)
By bringing our hearts together
A simple tune, a song
(The music in my mind)
(The music’s here)
To wake the world
And light the way

The Great Tribulation.

This is the greatest tribulation
Don’t give in to all the fear
It will cause pain and suffering
We can’t escape
It’s part of our evolution
Do not dwell on elegy
Trust your instinct, it will always guide the way

This is the full annihilation
Just give in to our fate
It will destroy all dignity
We can’t escape
There will be no absolution
Do not breathe in all the grief
Trust your instinct, it will always guide the way

Laws of time
Dictate our lives

This moment we live in will drive us faster to the arms of solitude
This torment will force us to open up the doors to our awakening.

Spread light
Let that inner force be on your side
Spread light
The path
Our fate
Put into practice what you got along the way

Tanget omnem iste horror
Contra cladem nos armemus
Te praepara

Dancing on ruins in search of more power
But we have forgotten to water the soil that forgives
Let it live

Silence complicates the senses.

In the desert and the silence of words
there are feelings
who live in the shadows
where the sun directs its gaze
to their full saturation
who are waiting
At night the shadows hang
over the debris
and the emptiness inside you
silent while the sound of the sea
can be heard from a distance
performing a concert of loud voices
in there in the ceaseless search of mornings,
where storms dissipate at
wings of angels.
The tides whisper softly
your name
and silence complicates the senses.
Only there in
top of the rock
the lighthouse awaits the night
when the clarity of the sea
dyes with her gray color
the sleeping earth.

Με την ηχώ του Ανέμου.

Δεν ξέρω σε ποια πλευρά της νύχτας
θα γυρίσω στο σημείο να κρύψω το ποτάμι της φωτιάς
από δάκρυα που σχεδόν ξεχειλίζουν από μέσα μου
και ανάβω ένα άλλο τσιγάρο
εκεί που τελειώνουν οι λέξεις και οι σιωπές.
Μάταια ψάχνω για ονόματα και σημάδια.
Στη μέση της χώρας της ομίχλης της ψυχής μου
υπάρχει ένα παλιό φανάρι χωρίς δρόμο.
Εκεί υπάρχει ένα σημάδι χωρίς μονοπάτι
που με τρομάζει.
Κάποτε υπήρχε η πορεία προς την οποία
Πότε εξαφανίστηκε και πότε χάθηκα;
Πηγαίνω τυφλά σαν τυφλός σε αυτή τη λέξη
που θα μου έδειχνε το δρόμο.
Χαμένος μέσα σε ελλιπείς ερωτο-απαντήσεις.
Σε αμέτρητα “γιατί”
βυθίζω μαζί τους
τα τελικά στηρίγματα της λήθης.
Οι φήμες κοιμούνται,
το χρώμα έχει πεθάνει.
Η πηγή είναι τρελή,
η ηχώ είναι σιωπηλή.
Η πόρτα της τεθλιμμένης οδού
η απάγουσα στην Εδέμ
είναι στενή βαριά και σκουριασμένη.
Είναι στενό και αβέβαιο και κόβει το μονοπάτι
που μου ταιριάζει σε κάθε χαιρετισμό,
με κάθε αναγγελία τρεμοπαίζει το λυχνάρι.
Η σιωπή αξιολογεί πικρά τις γνώσεις μου, τα λόγια μου
και με παραδίδει στην εμμονή της στιγμής
στη μούχλα της μοναξιάς
της απογοήτευσης, της σκληρότητας
μιας παλιάς και μαραμένης αγάπης.
Σε επαίνους των λόγων
και σε επαίνους
της αγνότητας,
τα τελώνια εφορμούν να κλέψουν
της ψυχής το ωραίο.
Ενώ μια σειρά από πύρινες γλώσσες
δονούν τον αέρα
τροφοδοτώντας τις φωνές
ψιθυρίζοντας στα σύννεφα
σύμφωνα και φωνήεντα
με την ηχώ του ανέμου.


The light seeks the shadows
of the darkness they replace
my life.
This mass of my broken soul
dominated by intense pain.
This transcendence of my mind
in other spheres
in the realms of sympathetic apathy.
In the spheres of infinity
and unscrupulous objection
of compassion or pity.
That’s where the roles are buried
of my fate.
I apologize for the seed
which I did not sow.
For the field I did not plant.
For the mind that I didn’t clear
For scars and scratches
which I did not heal.
Tears stain my eyes
a mad laugh erupts
from deep within me
and faintly visible
my face concussed
and wet
from the sweat of purification.

Ο άρχοντας των ερημιών.

Στην καταδίκη
από τους μαυρισμένους ουρανούς
μέσα από τον πειρασμό του ανθρώπου.
Κόλαση ψέματα
ψεύτικα μάτια
μέσα από τους σπόρους του μίσους και της φωτιάς.
Στις Αποκαλύψεις
μαζική γενοκτονία
καταστρέφοντας έθνη
τέσσερις ιππείς ιππεύουν
καθώς ο Ουρανός φωνάζει
Εκσπλαχνισμός της ανθρώπινης ζωής.
Έχεις κάτι που χρειάζομαι
Κόρη της Αφροδίτης.
Άκου τα λόγια μου και πρόσεχε
Γεννήθηκα στον Όλυμπο
μεγάλωσα από τους δαίμονες
Το ξόρκι που είσαι κάτω
θα σου ληστέψει σιγά σιγά την
παρθενική σου ψυχή.
Είμαι ο άρχοντας των ερημιών.
Στρατιές μαύρων λεγεώνων,
βαδίζοντας στον πόλεμο
Ο θάνατος είναι ο πειρασμός,
αλλά η ζωή είναι η πόρνη
Αργή η αρχή αλλά όλο και πιο γρήγορα η διαδρομή
Η κόλαση δεν έχει οργή, αλλά ίσως είμαστε εμείς που αποφασίζουμε
Όλοι γνωρίζουν, όλοι βλέπουν το μάτι του κυκλώνα.
Δαίμονες, που πιέζουν τις αισθήσεις μου
Κακό, που μου μιλάει
Ζωή και θάνατο, θα σου δώσω
Θάνατο Και ζωή θα σου πάρω
Θα ξυπνάς νεκρός
Καίγεται, το νιώθω να καίει
Μαίνεται μέσα μου
Ζωή και θάνατο, θα σου δώσω
θάνατο και ζωή θα πάρω από σένα
Θα ξυπνήσεις νεκρός
Ζωή και θάνατος σου δίνω
Θάνατος και ζωή θα πάρω από σένα
Θα ξυπνήσεις νεκρός
Όνειρα και μοναξιά
Βαθύ, σκοτεινό,
έννοιες που ευλογούν τις ψυχές μας
Μια αίσθηση αίσθησης ότι χάσαμε
Σκοτεινές, βαθιές σκιές
μάς καταναλώνουν ολόκληρους.
Κενό μέσα, δεν καταλαβαίνεις
Ο πόνος με στοιχειώνει απόψε,
Σιωπηλός ξαπλώνω ακίνητος,
φοβισμένος από αυτό που είμαι
Δεν μπορείς να κρυφτείς από τα λάθη σου
Γιατί αυτά Θα σε κυνηγήσουν οπουδήποτε
άγγελοι ακούνε τις κραυγές μου,
αλλά εσείς τόσο εγωιστικά με κρατάτε στη ζωή
Πείτε, τι είναι λάθος ή σωστό;
Ποιος λέει πότε είναι η ώρα;

Σκιώδεις σιλουέτες.

Υποτονικές λέξεις
από κενά χείλη
διαμορφώνουν συναισθήματα
σε άπειρους κενούς τόνους ελαφρότητας.
Εκεί που νοθρά μάτια
διαστρεβλώνουν το όριο
και το πρίσμα της αλήθειας.
Σιωπές κυνηγούν η μια την άλλη
στις στροφές φουρκέτας της ερήμου

αποχρώσεις ενάντια στο φως
αιωρούμενες πάνω
στην ασύμμετρη σκηνογραφία
που εξαπατά ίχνη αμυδρής μνήμης
στο ασεβές ραντεβού με τον εαυτό της.
Λεπτές χλωμές κορυφές στίχων
στην ήττα μιας συναισθηματικής συστολής.
Σε τεράστιους δρόμους
υπό άλλο φως

αναλογίες βιομαγνητικών ρευστών
σέρνονται μέσα
σε σκιώδεις σιλουέτες
ενώ περιθωριοποιημένες
λατρεύουν το κενό τους.

Dust of century.

A scourge in time
with a bond of destruction
And vanity, forged in the depths of inner sin
Ego seeks self destruction
In all things found and endured.
The ego must die within morality
No self, no spirit, no being
Unbound by static form
In madness.
Where you came
a putrid drop
turns into a storm
The fire engulfs the soul.
The limitless, everlasting melancholy.
And the minds vessel
To the becoming of dust.