Wind, Loneliness and sadness

Piercing blasts from the north, under stormy skies
On the altar of pagan gods,
I spill the blood
in Immoral realms of frost
there them sorrowful cries
for you I sacrifice
following the solitudes path
the blood of mine was dripping
my way had no return
driven by the will of clarity.
I am alone, I stand on hill
I hear the wind, Loneliness and sadness

You’ve sold your soul on this earth.

Strange are the things we place our beliefs in
My apprehensions tear down the walls of the temple
Strange are the things we choose to believe in
Its light of sun will expose the poverty of your soul.
Your wealth cannot save
your opulence has no worth
You’ve sold your soul on this earth.
This truth you will never get
And now you’re so far in debt
My world won’t cease to be
drowning in this suicide.
Will the soul survive ultimately
Oh, will peace ever be found
Will I turn my back on despair
Oh, will the sun shine upon me
When the body dies, is the soul set free.

Ασέβεια σχήματα.

Ο ορίζοντας βυθίζεται σε ατμόσφαιρα νοσταλγίας,
ανέφικτο κομφετί
και αρωματικές αποχρώσεις.
Πνίγεται από τους ανέμους,
μιλώντας στη σκιά των απαθών τελετών.
Μεταμορφώνει παλμούς
και απομακρύνεται από αναισθητοποιημένα απόβλητα
και διασκορπίζει προκαταλήψεις,
ανταλλάσσοντας τους
για πολύτιμα εμποτισμένα
με ουράνια διάθεση.
Εκεί στην άκρη των συναισθηματικών αρχών
σμιλεύει τις σιωπηλές αποστάσεις.
ξεθωριάζει ασέβεια σχήματα
μέσα από ιξώδεις αποχρώσεις
στη λήθη των ανυπόμονων παρορμήσεων
αποδυναμώνοντας τις ροές της σκέψης
και τακτοποιεί το άπειρο
των καθολικών αινιγμάτων
στέλνοντάς τα στο κενό,
σαν να ήταν τυχαία και ακατάλληλα δολώματα.
Άωρες και λανθασμένες διαταραχές
τοιχογραφούν το κατώφλι της μνήμης
τη στιγμή που τρέμει
με την κραυγή των συναισθημάτων.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

Συγκινήσεις του πεπρωμένου.

Η πρώτη ακτίνα φωτός
σπάει σε πολλές φωτοχημικές εκλάμψεις
γεμάτη αγάπη
που είχε συλληφθεί
υπό την συνενοχή
του νυχτερινού μανδύα,
και η συντριπτική σιωπή
διασχίζεται ως ψίθυρος
στο βαθύτερο του συναισθήματος.

Η σιωπή αναλαμβάνει ξανά
την απεραντοσύνη μιας
ατελείωτης αγκαλιάς.
Η επιθυμία με ταξιδεύει
στην αναμμένη αναμονή
σε μια συμφωνία
χωρίς ημερομηνία λήξης.
Ρυθμοί παροξυσμού
καταπίεση των ψευδαισθήσεων,
ενθουσιασμός των παθιασμένων κρατήρων
σε αναζήτηση μιμητικών στιγμών,

ανάγλυφες εκφράσεις που μαστίζονται
από τις συγκινήσεις του πεπρωμένου.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

Κεντημένες σιωπές

Υψώσαμε τον ήλιο
σε γκρι βροχερά πρωινά,
σε κεντημένες σιωπές
χωρίς λόγια
στην ακούσια απουσία των
προσώπων.
Κοιμηθήκαμε απαλά από την αύρα
της θάλασσας στην ανάσα
του χρόνου εκεί στις κρύες
πέτρες των λέξεων των
χαμένων υποσχέσεων

των μεθυσμένων κραυγών
στη διαταραχή των διαδικασιών
των συνεχιζόμενων επαναστάσεων.
Γίναμε φυγάδες
από βαρετές πρακτικές,
τόσων στείρων προσευχών
όσο και των κωφών όρκων.
Και στο άπειρο της ψυχής
οι χειρονομίες πεθαίνουν
με κάθε στριμμένο βλέμμα αναχώρησης.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

ονειροβατήματα.

Ωδές ψυχοσωματικές από σκιές νεκρές… βαναύσως ποδοπατημένες από αδιόρατες αποπλανημένες ομορφιές… Ιστορία έχουν ακροβατική κι άλαλα αποτυπώματα φωτοσυνθετικά.Δοκιμές εκφραστικών δυνατοτήτωναπό περίτεχνες γλωσσικές φόρμεςόνειρα, βιώματα, ιδέες κι αισθητικές συγκινήσειςτης οδύνης των αποχωρισμών.Απηχήματα, παρεστιγμένα, που αναφέρονται σε κρυφοστοχασμούς,ακριβομνήμες ζωής και μελωδικά απόστιχα, για νυχτερινά ονειροβατήματασε ένα πολυδαίδαλο κι αισθαντικόσύμπλεγμα συναισθημάτων. Μας κάνουν κοινωνούς όλων όσων γοητεύουν και χωρίς να μας ρωτήσουν, μας εκδίδουν εισιτήριο να συνταξιδέψουμε μαζί τους από το χθες στο σήμερα με οδηγό και σύμμαχο το χρόνο.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

Αυστηρότητα της σιωπής.

Ακολουθούμε όλη τη νύχτα αδιάφοροι
σε όλους τους θορύβους που εκρήγνυνται
την αυστηρότητα της σιωπής.
Έχουμε στις λαβές μας το ξυράφι αιχμηρό.
του χρόνου δακρύρροια μπροστά μας
το τούνελ της αιωνιότητας.
Πάμε όπου μας πάει να αποπλανήσουμε την απόδραση.
Αλλά στην ανένευτη αναταραχή
από τα χέρια, υπάρχει μια άλλη χειρονομία,
πιο λεπτή, η οποία προϋποθέτει
σημάδια αποπλάνησης,
για να προβλέψουμε τη γυμνότητα του σώματος.
Θέλουμε να εντοπίσουμε τη μοίρα των πουλιών.
που φέρνουν το φως της αυγής γδαρμένο στα φτερά τους.
Γράφουμε για τη θάλασσα σαν να ήταν απλά η λέξη
Όταν ήμασταν παιδιά, είχαμε χάρτινες βάρκες.
Τώρα, από ανήσυχη καρίνα, τα πλοία πονάνε
πεθαίνουν στην παραλία, κύμα μετά το κύμα,
σε ένα πικρό εξόδιο αντίο
στην έκκληση των κοραλλιών.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

Χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Αφύλακτες διαβάσεις
της ψυχής μας υπερβάσεις.
Σου άφησα λόγια εκεί που υπάρχεις
Η αδικία ήταν μια διέλευση,μια πομπή
όπου κουβαλούσαμε γυμνούς σταυρούς και σκλάβους.
Καταλάβαμε τον εγωισμό
συμβάλλαμε στην αποφυγή του πόνου.
Πιστεύαμε ότι η ζωή ήταν μια σειρά σειριακών χαρακτήρων
όπου αφήσαμε το σενάριο
αλλά τότε αναγκαστήκαμε να μείνουμε μόνοι
για να περπατήσουμε στο σχοινί
χωρίς δίχτυ ασφαλείας
μαγνητίζοντας την πυξίδα και το κέντρο μας.
Σε βλέπω να μεγαλώνεις ακατάστατα μέσα στα μάτια μου.
Σε βλέπω να επεκτείνεσαι επαναλαμβανόμενος στην κατάβαση μου.
Ξεθωριάζω, στις ρίζες της ελευθερίας σου.

Έσπασες την κοιλότητα των κρυφών γραπτών.
Μου έμαθες, ότι η ζωή δεν σταματά
ότι η ζωή επεκτείνεται ότι είμαστε πληρότητα.

Ελάχιστα αντικείμενα και ορίζοντες.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

Eternal punishment for all time

A sea of frustration deep inside me
emptiness they find
pressures increase on flesh
excruciating pain….
the silence looms before us
while bodies pile in hundreds,
free from the gift of life.
Drown in misery
deadly inner sense
this place of doom
doomed to own
eternal punishment for all time.

Ημιτελής άνεμος…

Μια νύχτα μαύρης
αβύσσου επέστρεψε
στα χείλη μου.
Για τις στιγμές που σε ξέχασα
Οι δρόμοι όπου περπατώ
Έχουν φτερά
που θέλουν να κόψουν
Κάθε μία από τις εικόνες
που φέρνω μαζί μου
για αυτό το ταξίδι.

Οι σκιές μου λένε
Ότι είμαι εντελώς άδειος
Και ότι οι επιθυμίες μου
είναι νεκρές.
Όπου έχω κρυφά λόγια
Μικρά αστέρια που μια μέρα
Θα σου μιλήσουν
για τις
λέξεις που είχαν παγώσει
ανάμεσα στα χείλη μου.
Η ομίχλη εισέρχεται στα όνειρά μας.
ως ένα ορατό μέρος του πουθενά
γυμνή στη χλόη

γέννημα
ενός ημιτελούς ανέμου
και το ψιθυριστικό βάρος
ενός κρυμμένου κενού
τροφοδοτώντας τα φάσματα
με παρασιτικές επιθυμίες.

και οι απόντες σκιές μεγαλώνουν…