Λόγια…

 

Τα λόγια μου στο χαρτί αποτυγχάνουν να ελαφρύνουν τον πόνο
Καθώς οι μνήμες ρέουν σαν δάκρυα σε μια σελίδα
Απλά λόγια δεν θα την φέρουν ξανά πίσω
Ένα ακόμα μάθημα στη σοφία της ηλικίας
Μία εκκωφαντική σιωπή τώρα με περιβάλλει

Δεν υπάρχει πλέον το αγαπημένο της χαμόγελο που βλέπω
Για να με παρηγορήσει όταν το μυαλό μου χαθεί στο σκοτάδι
η αγάπη της και η αφή της θεράπευε την ψυχή μου
Και σύντομα θα έρθει ο ήλιος να λάμψει
Καθώς ξυπνάω με το φιλί της που με ολοκληρώνει
Όταν τα όνειρα των εφιάλτων έχουν βάλει το κακό ξόρκι τους
Μόνο αυτή μπορεί να με σώσει από τον ύπνο που τροφοδοτείται από την κόλαση