ονειροβατήματα.

Ωδές ψυχοσωματικές από σκιές νεκρές… βαναύσως ποδοπατημένες από αδιόρατες αποπλανημένες ομορφιές… Ιστορία έχουν ακροβατική κι άλαλα αποτυπώματα φωτοσυνθετικά.Δοκιμές εκφραστικών δυνατοτήτωναπό περίτεχνες γλωσσικές φόρμεςόνειρα, βιώματα, ιδέες κι αισθητικές συγκινήσειςτης οδύνης των αποχωρισμών.Απηχήματα, παρεστιγμένα, που αναφέρονται σε κρυφοστοχασμούς,ακριβομνήμες ζωής και μελωδικά απόστιχα, για νυχτερινά ονειροβατήματασε ένα πολυδαίδαλο κι αισθαντικόσύμπλεγμα συναισθημάτων. Μας κάνουν κοινωνούς όλων όσων γοητεύουν και χωρίς να μας ρωτήσουν, μας εκδίδουν εισιτήριο να συνταξιδέψουμε μαζί τους από το χθες στο σήμερα με οδηγό και σύμμαχο το χρόνο.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

Αυστηρότητα της σιωπής.

Ακολουθούμε όλη τη νύχτα αδιάφοροι
σε όλους τους θορύβους που εκρήγνυνται
την αυστηρότητα της σιωπής.
Έχουμε στις λαβές μας το ξυράφι αιχμηρό.
του χρόνου δακρύρροια μπροστά μας
το τούνελ της αιωνιότητας.
Πάμε όπου μας πάει να αποπλανήσουμε την απόδραση.
Αλλά στην ανένευτη αναταραχή
από τα χέρια, υπάρχει μια άλλη χειρονομία,
πιο λεπτή, η οποία προϋποθέτει
σημάδια αποπλάνησης,
για να προβλέψουμε τη γυμνότητα του σώματος.
Θέλουμε να εντοπίσουμε τη μοίρα των πουλιών.
που φέρνουν το φως της αυγής γδαρμένο στα φτερά τους.
Γράφουμε για τη θάλασσα σαν να ήταν απλά η λέξη
Όταν ήμασταν παιδιά, είχαμε χάρτινες βάρκες.
Τώρα, από ανήσυχη καρίνα, τα πλοία πονάνε
πεθαίνουν στην παραλία, κύμα μετά το κύμα,
σε ένα πικρό εξόδιο αντίο
στην έκκληση των κοραλλιών.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

Χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Αφύλακτες διαβάσεις
της ψυχής μας υπερβάσεις.
Σου άφησα λόγια εκεί που υπάρχεις
Η αδικία ήταν μια διέλευση,μια πομπή
όπου κουβαλούσαμε γυμνούς σταυρούς και σκλάβους.
Καταλάβαμε τον εγωισμό
συμβάλλαμε στην αποφυγή του πόνου.
Πιστεύαμε ότι η ζωή ήταν μια σειρά σειριακών χαρακτήρων
όπου αφήσαμε το σενάριο
αλλά τότε αναγκαστήκαμε να μείνουμε μόνοι
για να περπατήσουμε στο σχοινί
χωρίς δίχτυ ασφαλείας
μαγνητίζοντας την πυξίδα και το κέντρο μας.
Σε βλέπω να μεγαλώνεις ακατάστατα μέσα στα μάτια μου.
Σε βλέπω να επεκτείνεσαι επαναλαμβανόμενος στην κατάβαση μου.
Ξεθωριάζω, στις ρίζες της ελευθερίας σου.

Έσπασες την κοιλότητα των κρυφών γραπτών.
Μου έμαθες, ότι η ζωή δεν σταματά
ότι η ζωή επεκτείνεται ότι είμαστε πληρότητα.

Ελάχιστα αντικείμενα και ορίζοντες.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

Eternal punishment for all time

A sea of frustration deep inside me
emptiness they find
pressures increase on flesh
excruciating pain….
the silence looms before us
while bodies pile in hundreds,
free from the gift of life.
Drown in misery
deadly inner sense
this place of doom
doomed to own
eternal punishment for all time.

Ημιτελής άνεμος…

Μια νύχτα μαύρης
αβύσσου επέστρεψε
στα χείλη μου.
Για τις στιγμές που σε ξέχασα
Οι δρόμοι όπου περπατώ
Έχουν φτερά
που θέλουν να κόψουν
Κάθε μία από τις εικόνες
που φέρνω μαζί μου
για αυτό το ταξίδι.

Οι σκιές μου λένε
Ότι είμαι εντελώς άδειος
Και ότι οι επιθυμίες μου
είναι νεκρές.
Όπου έχω κρυφά λόγια
Μικρά αστέρια που μια μέρα
Θα σου μιλήσουν
για τις
λέξεις που είχαν παγώσει
ανάμεσα στα χείλη μου.
Η ομίχλη εισέρχεται στα όνειρά μας.
ως ένα ορατό μέρος του πουθενά
γυμνή στη χλόη

γέννημα
ενός ημιτελούς ανέμου
και το ψιθυριστικό βάρος
ενός κρυμμένου κενού
τροφοδοτώντας τα φάσματα
με παρασιτικές επιθυμίες.

και οι απόντες σκιές μεγαλώνουν…

Στη σιωπή μου κρατώ…

Στη σιωπή μου
κρατώ τις πληγωμένες λέξεις
μέσω των γυμνών δρόμων
φθαρμένες από τη μοναξιά,
στον υπαίθριο χώρο της νύχτας,
όπου βρίσκονται τα ημιτελή όνειρα
τυλιγμένα σε υγρά φύλλα
σε μια πρόωρη πτώση.
Στη σιωπή μου κρατώ
όλη μου την αδράνεια,

την βιασύνη μου,
την αδιαφορία μου,
από τον περιθωριακό κόσμο
που με περιβάλλει.
Μέχρι που η άδειρη ψυχή μου
αφήνει τον έρωτα να διευρύνει
την ελευθερία
σε μια αγκαλιά
στη μοναξιά.

No control

In the darker the nights
I’ll hide the my feelings
I can’t bring the passion back
When there’s nothing you could hold
A heart made out of gold
No control
Don’t try to bring me back
I’ll stay the same
You know that life isn’t set
You give as good as you get
We live and die cause there’s no surrender
Chasing a dream as I go higher
Playing it mean,
my heart’s on fire
Run out of road
The end of the days

Not for the weak
Only the brave
walking the world of tears.

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved

Βροχή και Ομίχλη.

Τα μονοπάτια των
σταγόνων της βροχής
μοιάζουν σαν
δάκρυα από
ένα αόρατο πρόσωπο.
Μια φωτιά που δεν καίγεται
από τη σιωπή
που λιπαίνει κάθε μνήμη
αφήνωντας τα αποτυπώματά της

ενώ η νύχτα καταρρέει
όπως μια λεπτή σκιά
πίσω από το τζάμι.
Η ομίχλη κρατάει καλά
τα μυστικά της
Βροχή και ομίχλη
ενα δάκρυ
ανοσοποιημένο
στα αισθήματα της νοσταλγίας.

Copyright ® Vaggelis Iliopoulos
All Rights Reserved

Alvarino

Η νύχτα έχει κλείσει
τις πόρτες της
με τη μανία μιας γροθιάς
Οι νυχτερίδες πλέκονται με τη μυρωδιά
της μουχλας του αέρα
Στην ακτή τα κύματα ανακατεύονται
με σταγόνες της λαχτάρας
και ο πόνος
οδηγεί τα συναισθήματά μου
πνιγμένα πάνω στον φάρο
της λήθης.

Τα πάντα είναι στο μυαλό μου
σε διαταραγμένες επιγραφές
που δεν μπορεί
να αποκρυπτογραφήσει
κανένας άλλος.
Ενα βιολετί πένθιμο χρώμα
αλβαρίνο
χαιδεύει τον ουρανό.
Το σώμα μου επιπλέει
στην ομίχλη
Χωρίς να ξέρει
πώς να εκφραστεί.
Οι απόντες σκιές μεγαλώνουν.
Η ομίχλη εισέρχεται
στα όνειρά μου.

Αντανακλάσεις στον ορίζοντα
τρυπούν το υποσυνείδητό μου
Ενώ φθάνουν τα ιώδη σύννεφα.
Μια νύχτα μαύρης
αβύσσου επέστρεψε
στα χείλη μου
Είμαι γυμνός στο χάος
ενός ημιτελούς ανέμου
ζυγιάζοντας το
ψιθυριστικό βάρος
ενός κρυμμένου κενού.
η κραυγή σου στις φλόγες
αιωρείται σαν οίδημα.

Νιώθω την ανάσα σου
πυρακτωμένη.
Δεν μπορώ να σε κρατήσω πια
αύξουσα η ροή σου στο σκοτάδι
με τη γεύση μιας παλιάς αφής
ψάχνει να βρεί τον δρόμο
μιας
αναισθητοποιημένης μνήμης.

Copyright ® Vaggelis Iliopoulos
All Rights Reserved

The absurd traveler of the time

There is an eternity in every fragment of time.
Eternity moves me.
Like music, it has cadence, and it envelops me.
His curls are a flutter before my eyes.
Its echoes remain,
even after this infinity,
even after having lived.
There is an immense wait in eternity,
and in the wait an immense solitude,
and in loneliness, hope and sadness …
because I do not know how to be alone,
because sadness is the perennial smile before the certainty of being …
and know that I will not be.
There is in this pause pilfered from the universe a lament,
and this lament is beautiful,
I dance hugged while I think …
while I feel all the other cries in my chest.
I dance hugged to him,
and I’m anxious not to get lost in this moment,
and discover that maybe everything has been a dream,
or that I have been,
a macabre prank of thought.