Κρατώντας την χαμένη πίστη

 

Κοιτάζω τη σκοτεινή ομίχλη,
Και βλέπω τόσες πολλές ψυχές να καίγονται,
Και νιώθω ότι μπαίνω στη σκοτεινή ομίχλη,
Κρατούνται, καθώς δεν βλέπω το φως που δείχνει τον δρόμο.

Αποδράστε στα όνειρα μιας άλλης ημέρας,
Αντικαταστήστε την εμπιστοσύνη από την πορεία,
Ορίστε, ταξινομούν, τις σκέψεις βλακεία,
Μην κοιτάζετε, μη κλαίνεσαι, προσεύχεστε σκληρά για να επιστρέψετε ξανά.

Κρατώντας στην χαμένη γη,
Κρατώντας στην χαμένη πίστη,
Αφαιρέστε τις εικόνες,
Και αφήστε το κακό να σας οδηγήσει.

Αγκαλιάστε τη φωτιά που καίει, τις φλόγες που λάμπουν,
Επαναλάβετε τα βήματα των Θεών που οδηγούν στον ουρανό,
Η κόλαση στο βλέμμα, το καίγοντας βασίλειο με τραβάει,
Οι άγγελοι ισχυρίζονται, αλλά είμαι ληφθεί από τις υποσχέσεις της αμαρτίας,
Εξαφανείς, ανυπόμονοι, ακάθαρτοι,
Μην κοιτάζετε, μη κλαίνεστε, προσεύχεστε σκληρά, για να πάτε μακριά.

Οι περιπλανώμενες σκέψεις εκφράζουν τις πιο σκοτεινές έννοιες,
Πληγώνω τα όνειρά μου και εισβάλω στη συνείδησή μου όταν ξυπνάω,
Προσπαθήστε να φανείτε μακριά και ευρύτατα που διαπερνούν το μονοπάτι μου,
Και με αφήνετε να κρύο και να κουνάω,
Φοβούμενος και ντροπιασμένος όπως ζητώ για την αναβολή,
Κλειστή, καταδικασμένη, προσευχηθείτε σκληρά για να επιστρέψετε.

Μην κοιτάς, μην κλαίεις, γυρίζεις πίσω, πηγαίνεις μακριά.
Κρατώντας στην χαμένη γη,
Κρατώντας στην χαμένη πίστη,
Αφαιρέστε τις εικόνες,
Και αφήστε το κακό να σας οδηγήσει.
Προσευχηθείτε σκληρά.

Χορεύοντας στο φεγγαρόφως

 

Να κοιτάζετε σε σκοτεινές γωνίες
Οι σκιές διασχίζουν τη ζωή μας
Η εικόνα του πατέρα μου
Όπως ένα ύπνο
Να περπατήσετε στον γαλάζιο ωκεανό
Και καταφύγιο στη σκιά
Τα μάτια που κάποτε ζούσαν
Σαν ένα γρύλο με πικέλες
Χαμόγελα της αμαρτωλής δολοφονίας
Τα θυελλώδη σκοτεινά παραμένει
Ποιος ποτέ δεν οδήγησε λευκά άλογα
Ή ήθελε να πέσει αστέρια
Οι παλιοί τρελοί άνδρες κυνηγούν τις σκιές τους
Την ημέρα που πεθαίνουν
Χορεύοντας στο φεγγαρόφως
Στείλτε κούνημα στη σπονδυλική μου στήλη
Σκελετοί αγγέλων
Πυροβολήθηκε μέσα από την καρδιά
Καθώς πυροβόλησε τον κινητήρα
Στα ογδόντα μίλια μια ώρα
Στο μυαλό των παιδιών
Σκοντάφτει σε λεπτό αέρα
Μια φωνή προέρχεται από το σκοτάδι
Είμαι ο πύργος των σπαθιών
Είμαι ο πύργος των σπαθιών

The mercy of the wind

 

She sleeps in the rivers bed, drunk of her sadness
Her head the dwelling of deepest torment, of deepest lament
Caressing the water like ice, she shakes her head until
Her spirit finds the reason of her fright

The words you meant to tell will never be
Your dreaming of violence with secret the ocean has the key
The evil hand hangs on your ship
“We’re so different, when i’m cold and silent
Your’re setting a fire to dry your heart”
They’re jumping an dancing and loving and kissing on an on
They’re dying and bleeding and hating and sighing on an on
“I take back my trust in you, I take my trust in you”

She swims in the rivers bed, posessed by her feelings
The moon fades in the gloomy expense that drift her naked skin
Caressing like marsh, she journs her hands until
Her body finds the reason of her thrill

The words you meant to tell will never be
You’re diving in silence like a mermaid in the dreary sea
The evil hands inside of him
“We’re so different, when i’m cold and silent
Your’re setting a fire to dry your heart”
They’re jumping an dancing and loving and kissing on an on
They’re dying and bleeding and hating and sighing on an on
“I take back my trust in you, I take my trust in you”

She died in the rivers bed, drowned by her sorrow
The waves carried her body in shreds, her soul will follow
And the words he meant to tell will never be
He’s diving with sadness in unknown, dark and spellbound sea

The fading moon will shine on him
“We’re so different, when i’m cold and silent
Your’re setting a fire to dry your heart”
They’re jumping an dancing and loving and kissing on an on
They’re dying and bleeding and hating and sighing on an on
“I take back my trust in you, I take my trust in you
My trust in you, my trust in you”.

Βιεννέζικο Βάλς

η μοναξιά σημαίνει μόνο
σοβαρή πάθηση ή κώμα
Ο νόμος είναι τυφλός
στα πνευματικά αγαθά
Δεν είναι αλήθεια,
λέτε ότι το παραδεχτείτε
ότι μερικές φορές
μπορεί να φαίνεται έτσι
ή να με τυφλώσει
περιμένετε για το φως
ης πρώτης βροντής
θα βρείτε περισσότερα
από ό, τι ψάχνετε

ο ήλιος λάμπει ξεθωριασμένος
η νύχτα ήταν ξεδιάντροπη
Πώς να ερωτευτείτε χωρίς να χάσετε
Να λές τα λόγια σου με σύνεση
χωρίς να απαντάς
Θυμάμαι κάποτε καθώς χορέψατε
το βήμα του βιεννέζικου βαλς.

Οτι απομένει

 

Οτι απομένει

Το σκοτάδι με περιβάλλει
Όλος ο φωτισμός έχει σβήσει
Βρίσκομαι στο κρεβάτι μου και σκέφτομαι το παρελθόν
Από όλους τους ανθρώπους που έχω γνωρίσει

Όταν ήμουν νέος ήμουν τόσο χαρούμενος
Θα έπαιζα όλη την ημέρα
Ήξερα πολλούς ανθρώπους
Καθώς ο χρόνος έχει περάσει

Έχασα την επαφή μαζί τους ένα προς ένα
Τώρα βρίσκομαι στο κρεβάτι μου που περιβάλλεται από το σκοτάδι
Μόνο με τις σκέψεις μου
Είναι όλα που έχω για την εταιρεία

Είμαι χαμένος στο σκοτάδι
Μπορείτε να ακούσετε να καλώ;
Το βράδυ της νύχτας
Το πέρασμα του μήνα

Ο χρόνος παρασύρεται από
Έκανα έκκληση στο σκοτάδι
Για αιώνες τώρα
Το φάντασμα μου είναι μόνο αυτό που παραμένει

Δεν μπορεί να ξεκουραστεί
Κλήση στο σκοτάδι
Περιμένω μια απάντηση
Αλλά δεν υπάρχει απάντηση

Δεν υπάρχει κανείς που να ακούει τις κλήσεις μου
Το φάντασμα μου είναι μόνο αυτό που παραμένει
Κλήση στο σκοτάδι
Καταδικασμένη να υπάρχει μόνη της για πάντα

Πόνος – Απελπιστικός

 

 

 

Οι αναμνήσεις δεν θα εξασθενίσουν ποτέ 
Ο πόνος που υπέστη θα παραμείνει πάντα η 
απελπισία 
Η μοναξιά 
δεν κρατιέται στον κόλπο 
Ουλές 
 λεπτές επιδερμίδες 
Μια συνεχής υπενθύμιση 
Από τι θα μπορούσε να ήταν 
Όπως ένα πάπλωμα πάπλωμα 
Μεγαλώνοντας ισχυρότερη μέρα με μέρα 
Εσωτερικοί δαίμονες τρέχουν μακριά 
Εξαφανίζονται χωρίς ίχνος 
Σπηλιές καταρρέουν Το 
μόνο που έχει μείνει 
Είναι οι ουλές που χαρίζουν καρπούς

in my ded dragging me to the dark

I burried my worries
beneath the cold earth,
hoping they would not
rise up to haunt me.

But in the middle of the right
they found me in my ded
dragging me to the dark place
underneath the world
where dreams can’t speak
and demmons taunt,
as they play twisted games
witch my soul.

 

Resume’

 

This world has
no use for
My light,
Exhuming fear-
Enticing those
Darkened footsteps
Into a realm
Unspoken,
Unfathomable-
Lest ye be spirit,
Or myself-
Creeping along
Forest floors
Chasing moonlight,
Feeling the icy
Fingers claw
At thy sanity-
A journey home
‘Tis not within
The grasp of
These demons,
Instead bringing
Blackest thoughts
Yesterday
Could not
Erase…
Aye,
These tombstones
Are etched-
Reading each
One,
Losing myself
Within each
Dash-
I wonder,
Why this can’t
Be me-
I hear it isn’t
My time,
The voices
reminding
Whilst tongues
Wag in
Indifference–
Do they not
Know I am
As one
With
Their
Destiny…

Those shadows
Move,
Carrying me
Back to
The gate mine
Own demise
Crept into-
But I shan’t
Leave,
This silence
Becomes
Me…

Spirits sipping 

 

Search through
darkness, light
That flame- 
Hear the voices
Call the names of
Those who never could
Get by,
Screaming ‘cross this
Tainted sky…
Spirits sipping
Shrill of shrew,
Fairies dance past
Midnight blue
While speaking colors
Paint the sky,
Stinging welts
To satisfy…
I walked up to
A stairway down,
Rapped on the door
That i just found
Within a burning
Lullaby, broken key-
No chords to try…
How will I get in and
Play? I’ve wasted all my
Yesterdays-
Worlds have come
To kill my song,
Words will die, then
Drift along…
Gaze into my empty
Eyes, now look away
In stark surprise
At verses that were
Never there,
Lost inside my
Final stare…

Insider

 

Walk this way,
Stay behind
tomorrows footstep,
child of midnight- 
Dance between moonbeams scattered across your darkened
Realm of stone…
Lines scratched into
This rocky surface
Glow under gypsy
Shoes –
Stars wander still,
Never crossed-
A human quill,
Piper of those
Measured words-
Dropping hints
That seem absurd…
Fading rhythm, this
Clacking train
Of thought has
Left a blackened stain
Upon these
Fingertips
Of time,
Disappearing from
My
Mind…
Walk this way,
Stay behind
tomorrows footstep,
shone tonight-
Dance between moonbeams
we left
scattered across
your darkened
Realm of stone…
Lines scratched into
This rocky surface
Glow under gypsy
Shoes –
Stars wander, but
Never crossed…
A human quill,
Piper of those
Measured words-
Dropping hints
That live unheard,
Swiftly Fading
rhythm, this
Clacking train
Of thought has
Left a blackened stain
Upon these
Fingertips
Of time,
Disappearing from
My
Mind…
Still, you are that
Lingering presence
Beckoning me
Toward an ever
Hidden moment
Of sanctuary
Inside your
Heart of Fire…