Η τελευταία Ανάσα…

 

Ο άνεμος είναι ακόμα, αλλά και πάλι, κάτω από το παράθυρο.
Μια πικρή ανατριχίλα μπαίνει στο μοναχικό μου δωμάτιο.
Κοιτάζω έξω από το παράθυρο, όλα τα φύλλα είναι καφέ.
Καθώς σκοτώνω τον χρόνο ακούω γυαλί να σπάει δίπλα.
Ακολουθείται από μια κραυγή, ακούω προσεκτικά
Όπως βλέπω έναν άντρα σε μια κουκούλα με ένα ματωμένο
Μαχαίρι στο χέρι του έρχεται τρέχοντας έξω
Η πόρτα του γείτονα.
Θεέ μου, με είδε να τον βλέπω, τώρα είναι.
Έρχεται προς το μέρος μου.
Αλλά δεν είναι πουθενά στο δωμάτιο όπως ο άνθρωπος.
Στέκομαι παγωμένος.
Δεν έχω πού να τρέξω.
Δεν έχω τρόπο να υπερασπιστώ τον εαυτό μου
Έρχεται πιο κοντά.
Η καρδιά μου χτυπά.
Τραβάει πίσω το μαχαίρι του, αλλά είναι πολύ αργά.
Αρπάζω το στήθος μου.
Πέφτω στο πάτωμα.
Όλα είναι σκοτεινά.
Όλα είναι ήσυχα τώρα.
Βλέπω ένα φως.
Στέκομαι όρθιος.
Ο άνθρωπος έφυγε.
Ήταν όνειρο;
Κοιτάζω έξω από το παράθυρό μου και τίποτα δεν είναι το ίδιο.
Βλέπω την αντανάκλασή μου στο ποτήρι.
Βλέπω τον άντρα να επιστρέφει.
Βλέπω το μαχαίρι.
Νιώθω την κρύα λεπίδα.
Βλέπω αίμα να πλημμυρίζει το λαιμό μου, το στήθος μου, το στήθος μου.
Πλημμύρα.
Παίρνω την τελευταία μου ανάσα.
Δεν ζω πια.

Λέξεις που ακούστηκαν σε σιωπηλές ώρες,

 

Αυτές οι λέξεις ακούστηκαν σε σιωπηλές ώρες.
Ο ποιητής δεν κοιμάται ποτέ.
Δείξε μου την ψυχή σου, το πνεύμα τραγουδάει.
Ούρλιαξε μέχρι να ακουστούν τα λόγια σου, απήγγειλε,
Που στο χρόνο.
Στείλε τις γραμμές σου στον άνεμο.
Στείλε τους στίχους σου για το καλό ή το χειρότερο.
Αίμα και δάκρυα αυτο διαμάχης, μια ζωή
Της θλίψης, του δανεισμού της χαράς από την αιμορραγία
Ένα δώρο.
Μια κατάρα.
Μια ποινή σκλαβιάς για να παραδώσεις λέξεις
Το δανείστηκα από τον ουρανό από πάνω.
Σύννεφα βρέχει δάκρυα πάνω στον ποιητή στο το
Το χείλος του αυτο.
Αυτές οι λέξεις ακούστηκαν σε σιωπηλές ώρες.

Μπαλλάντα της μοίρας…

 

Οι μακρινοί ψίθυροι φωνάζουν στην ψυχή μου
Τα φαντάσματα σέρνουν τη νύχτα
Θέλουν το μυαλό μου, θέλουν το φόβο μου
Γιατί είμαι περιτριγυρισμένος από αυτή τη σκοτεινιά
Μπορώ να ακούσω τη μπαλάντα της μοίρας μου

Εσείς και εγώ πάντα θα συγκρουόμαστε,
Είμαστε και οι δύο αδυναμίες Άγριες καρδιές που ανεβαίνουν ψηλά.

Για την αυτοκτονική, τη σπασμένη, την εκφοβισμένη και τη θλιβερή.
Για εκείνους που αγωνίζονται και εκείνους που έχουν πέσει,
για τους χαμένους και τους σωζόμενους.
Για όλα.

Γυρίστε και παλεψτε!
Με τα χέρια του μίσους
Είμαστε αναγκασμένοι να πέσουμε
Αλλά στέκουμε ψηλά!
Οι εχοντες και κατέχοντες μας θέλουν
άβουλα πειθήνια οργανά τους
σε έναν ακύρηκτο πόλεμο
που αυτοί μόνο συντηρούν.
Σηκωθείτε και λάμψτε πάλι
Πετάξτε μακριά καθε τι ρυπαρό
απο πάνω σας.
Αναγεννηθείτε σε αυτόφωτα
λαμπερά αστέρια
Ετσι γεννηθήκατε λαμπεροί
και όχι βρωμισμένοι με την
βρωμια που θέλουν να σας αποδώσουν…

Χώροι του Αχώρητου…

 

Σκοτάδι ντυμένη η ψυχή σου
Μέσα στη σιωπή της νύχτας
Στερεά εύθραυστη κινείτε 
σε χωρους του αχώρητου

Βαθιά μέσα στα δάση
πλάσματα ντυμένα με τον φόβο
και την αιώνια κατάρα
κινούνται και δολοφονούν
με ψυχρότητα οτι βρεθεί στο δρόμο τους.

Η ψυχή σου δεν μπορεί να αποδώσει αγάπη
γιατί ποτέ δεν την έλαβες απο κανέναν.
Με χαοτική τύφλωση
κυκλοθυμικά γυρνάς σε τόπους
απο το παρελθόν και το αμαρτωλό σου
παρόν.

Το μυαλό σου δεν έχει εκείνη την δύναμη
και την ενέργεια να
εξισορροπήσει το χάος στην καρδιά
που νιώθεις.

Είσαι ένα άβουλο όν
που χαίρεσαι να φέρνεις
την καταστροφή.
Οι αισθήσεςι σου αιμορραγούν
καθώς βλέπεις το σώμα σου
να πνίγεται στο άπειρο.
Οι πύλες κλείνουν
Δεν μπορώ να πιστέψω
οτι εσύ ενώ ήσουν ένα άτομο του Φωτός
μεταστράφηκες σε άτομο του Σκότους.

Οτι κάνεις θα το πληρώσεις πολύ ακριβά
την ημέρα της Κρίσης
και κανενας δεν θα βρεθεί
να δώσει καλή ανταπόδωση σε σένα
για ό,τι κακό του έχεις δώσει…

Καταρρίψεις Ιδεών

 

Απειθώ στην αβεβαιότητα του χρόνου και παγιδεύω τις ταυτολογίες της φυλακής μου. Προϋπάρχω της συνάφειάς μου και διαταράζομαι απρόθυμα από τις καταρρίψεις θεμελιωδών μεγεθών. Ψευδολογώ και αδιάλειπτα καταμετρώ την απαθή διατίμηση της αταραξίας μου δραπετεύοντας έτσι, την απομόνωση της παρουσίας σου.

Λέξεις…

 

Λέξεις γεμάτες ψέματα δίχως λογική.
Κουβάρι από αισθήματα μέσα σε ένα κουτί.
Λέξεις γεμάτες ψέματα δίχως λογική.…
Είμαι εδώ και παίζω ενώ ξέρω πως πρέπει να ‘μαι εκεί.
Πως να πεις την αλήθεια…όταν είναι πιο γλυκά τα παραμύθια..?!

Άνθρωποι σ’αγαπούν και εσύ τους παίζεις σαν ένα κομμάτι χαρτί.
Δίνεις ελπίδα μπας και ηρεμίσεις την τρικυμία…άλλα ξέρεις πως δε θα υπάρξει πότε πια νηνεμία.
Σε κοιτάνε στα μάτια και βλέπουν…την αλήθεια που κρύβεις την ξέρουν…μη νομίζεις, και αυτοί σε κοροϊδεύουν…

Λες πως ζεις μια αλήθεια….μα πραγματικά δεν έχεις ιδέα τι θα πει.
Οι τύψεις καραδοκούν, το μυαλό σου θέλουν και σε πολεμούν.
Σκέψεις σε συντροφεύουν αλλά τον πόνο δεν γιατρεύουν….
Η ανάσα βαραίνει….η καρδιά σου σαν πούλι στον ουρανό πεθαίνει.
Είναι η αλλαγή….η μετάλλαξη σε μία πιο ηθική ψυχή.
Δυσκολίες θα βρεις και το λόγο μου σου δίνω πως θα μπορέσεις να διαβείς..το δρόμο μη τον φοβηθείς…
Κοίτα τον καθρέφτη και θα δεις…είμαι αυτός που σου μιλάει…
Είμαι εγώ που θα σε βγάλω από την αίθουσα της καταστροφής !

Λόγια…

 

Τα λόγια μου στο χαρτί αποτυγχάνουν να ελαφρύνουν τον πόνο
Καθώς οι μνήμες ρέουν σαν δάκρυα σε μια σελίδα
Απλά λόγια δεν θα την φέρουν ξανά πίσω
Ένα ακόμα μάθημα στη σοφία της ηλικίας
Μία εκκωφαντική σιωπή τώρα με περιβάλλει

Δεν υπάρχει πλέον το αγαπημένο της χαμόγελο που βλέπω
Για να με παρηγορήσει όταν το μυαλό μου χαθεί στο σκοτάδι
η αγάπη της και η αφή της θεράπευε την ψυχή μου
Και σύντομα θα έρθει ο ήλιος να λάμψει
Καθώς ξυπνάω με το φιλί της που με ολοκληρώνει
Όταν τα όνειρα των εφιάλτων έχουν βάλει το κακό ξόρκι τους
Μόνο αυτή μπορεί να με σώσει από τον ύπνο που τροφοδοτείται από την κόλαση

ΟΡΑΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 

Ελάτε στην άκρη του λόγου.
Αγκαλιάστε τον ήλιο στη θέση της νύχτας
Ελάτε μέσα στα συναισθήματά σας κάποια στιγμή
δεν έχετε ποτέ καταλάβει την κατανόηση
Πριν η αυγή παραδώσει το φως
Εισάγετε τις σφαίρες της τρέλας στο μυαλό σας
ανοίξτε τις πόρτες και κλείστε τα μάτια σας
διασκεδάστε τις σκέψεις της ατελείωτης κλήσης
ενα μικρό θαύμα για την οραματική
πρόσκληση για αυτόν που διαβάζει ο ουρανός.

Ψυχές αίωρες

 

Κάποιος άλλος για μας γίνεται το μονοπάτι
ο εαυτός μας γίνεται ο γκρεμός
στην άνυδρη έρημο της επιθυμίας
μηδέ οάσεις, μηδέ βεδουίνοι
μόνο ο δίμορφος δαίμονας της λαγνείας.

Ψυχές άωρες αιωρούνται στον αέρα,
οι κοσμημένες απ τον Ερωτα
οι χαιδεμένες απ τον Θάνατο.
πλανώνται μέσα σε χρόνους αποδοχής
και χρόνους της απόρριψης…

Copyright ® Βαγγέλης Ηλιόπουλος
Notary Act 1585

Αέναη ασάφεια του σήμερα

 

Τα ταξίδια που ονειρεύτηκες τα πήρε η πόλη, η δουλειά,
τα πούλησες όπως πούλησες και τους φίλους σου
Αυτά που κέρδισες φοβάσαι μην τα χάσεις
σε καταλαβαίνω γιατί και γω φοβάμαι μην χάσω
αυτά που δεν είχα ποτέ.
οι αναμνήσεις με φοβίζουν πιότερο
κι από το ίδιο το τώρα
Υπάρχουν άνθρωποι σε σκέψεις
μελετητές της ζωής
Αλλά Εσύ δείξε σύνεση· να διυλίζεις το κρασί σου
και να περιορίζεις τη μακροχρόνια ελπίδα
εξαιτίας του σύντομου διαστήματος (της ζωής)
Ευθύνη δε φέρω καμία.
Που εγώ δεν κράτησα σφιχτά
την επιστροφή σου.
Η βροχή που πέφτει τώρα
Ξεπλένει τη σκόνη
που κάθισε σαν κουρνιαχτός πάνω στα παλιά μας
συναισθήματα.
Αέρινος διαβάτης, θαρρείς πως είσαι της ζωής
μιας ζωής που σαν καταρράκτης τρέχει
μην ξεχνάς πως είσαι ενα αερικό, που πετάει
και καταλήγει στου ονείρου την αυλή.