Κραυγές της ψυχής

 

Έχασα στην ονειροπόληση,
Σε μια άλλη τροχιά
Απλά βλέποντας τις αλλαγές που βλέπουμε
Η αλήθεια αφθονεί μέσα σε σας και σε μένα
Ο σκοπός για εμάς είναι να είμαστε απλά.
Ξεκινώντας από ένα σημείο χωρίς επιστροφή
Η ζωή δεν είναι εκεί για να υποφέρει και να κάψει
Πρόκειται για μια σταθερά αναμμένη διαμονή
Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να αγαπάμε και να μαθαίνουμε
Ας είμαστε ταπεινοί με τη σειρά μας

Κουνισμένες ψυχές  στην αγκαλιά της δυσαρέσκειας,
Εκεί καθόμαστε, κλαίμε και θρηνούμε
Ωστόσο επιλέξαμε να μην παρακάμψουμε
Για μεγαλύτερα πράγματα
για μια δόξα εφήμερη
και για μια γούρνα νερό οχι απο την
καθάρια πηγή του βουνού,
αλλά απο μια λακκούβα καταμεσής του δρόμου της ζωής μας
αμφιβόλου ποιότητας και ποσότητας νερού.

Ποιοι είμαστε, όταν κανείς άλλος δεν βλέπει
Είναι αυτό που παρατηρούμε πραγματικά με τις προτιμήσεις μας
Είμαστε γνήσιοι ή απλώς μιμούνται,
Αυτό που νομίζουμε, άλλοι περιμένουν ..
Αληθινή χαρά θα ακολουθήσει, όταν στις καρδιές μας, θα αρχίσουμε να μιλάμε

Τα μάτια αντανακλούν όλα αυτά που υποθέτουμε
Γιατί δεν υπάρχει μεταμφίεση
Εκεί βλέπουμε τις κραυγές της ψυχής.

Εποχές…

Παρέμεινες στη σκιά
της πυραμίδας των ψεμάτων
που δημιουργησες.
Οι εποχές αλλάζουν
άνθισε η άνοιξη,
που την πήρε το καλοκαίρι,
ήρθε ενα χρωματισμένο φθινόπωρο
και μετά ένας χειμωνας γυμνός.
Και εσύ έριξες τα φύλλα σου
στην γουρνα της ψυχης σου
για λίπασμα
Παρακολουθώντας τη ρύθμιση της σκόνης,
κατά μήκος του δρόμου εκκαθάρισης,
Και πάλι οδήγησες την άδεια σου καρδιά
σε ένα δάκρυ
μέσα στο παρελθόν της θλίψης
για να στεγνώσεις τα δάκρυα,
στο υγρό σκοτάδι
των αναμνήσεων σου…

 

Ποτέ ξανά

 

Έμαθα για την αγάπη μιά φορά
στις άκρες των τρυφερών δακτύλων,
στην άκρη των αρωματισμένων ώμων
ντυμένη με μαργαριτάρι και δαντέλα,
αλλά έχασα την αγάπη πολύ σύντομα
με το χτύπημα των φαύλων γλωσσών
μια αγαπη που άργησε να σφυρηλατηθεί
πάνω στο αμώνι των αναμνήσεων
Η αγάπη τους ήταν εκεί
μέσα μου
μια αγάπη δανεική
Ποτέ ξανά…
Ποτέ ξανά..

Αγρια οργή

Καλώς ήρθατε στη θάλασσα της τρέλας μας
Ένα μέρος όπου
τίποτα δεν είναι πραγματικό
Ο ήχος είναι το οδηγό φως
Η μηχανή του χρόνου

οργή!
Αυτή είναι η δύναμη μας.
Άγρια οργή!
«Γιατί αυτός είναι ο τρόπος που θέλουμε να παίξουμε
άγρια ​​οργή!
Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο οι καιροί αλλάζουν
Άγρια οργή!
Εξαιτίας αυτού συνεχίζουμε
την ροή του αίματός μας που περνά μέσα από τις φλέβες μας.

Αν ακούσεις τους ανθρώπους να μιλάνε
Περπατάς
τον λάθος δρόμο
Οι καιροί αλλάζουν τώρα και η μνήμη εξασθενεί
Ο ήχος σας λέει μια ιστορία
Μια ιστορία φήμης και φαντασίας
Μπορείτε να ξεφύγετε επιτέλους από την πραγματικότητα
Μαγικές λέξεις χορεύουν
Μπορώ να αισθάνομαι τώρα φτερά για να πετάξω

Αφήστε τις νύμφες, τους δράκους και τους ήρωες να
διεισδύσουν στο μυαλό σας.
Αφήστε την άγρια ​​οργή να σας κατακλύσει.
Εξουσιάστε όλα τα όνειρά σας
Θεληση χρειάζεστε και ανώτερη σκέψη.

 

Θύμηση

 

Μεσάνυχτα Τσιμουδιά.
Έχασε το φεγγάρι τη θύμηση του;
Χαμογελάει μονάχη..
Στο φως του δρόμου
τα πεσμένα φύλλα μαζεύονται στα πόδια μου και ο άνεμος αρχίζει να μουρμουρά.. Ολομόναχος στο φως του φεγγαριού
Μπορώ να χαμογελώ στις μέρες του παρελθόντος
Η ζωή ήταν όμορφη τότε
Θυμάμαι την εποχή που γνώριζα τι θα πει ευτυχία
Η θύμηση ας ζήσει και πάλι.
Κάθε λάμπα του δρόμου μοιάζει να τρεμοπαίζει.
Μια τελική (της) προειδοποίηση
Κάποιος μουρμουρίζει κι η λάμπα του δρόμου αναβοσβήνει.
Και σύντομα θα είναι πρωί.
Πρώτο φως της ημέρας
Πρέπει να περιμένω να ξημερώσει
Πρέπει να σκεφτώ μια νέα ζωή
Και δεν πρέπει να το βάλω κάτω
Όταν η αυγή έρθει η αποψινή νύχτα θα γίνει επίσης μια ανάμνηση
Και μια νέα ζωή θα αρχίσει.
Τελευταία στερνά των μουντών ημερών
Η παγωμένη μυρωδιά του πρωινού
Μια λάμπα του δρόμου πεθαίνει,
άλλη μια νύχτα θα τελειώσει…
Άλλη μια μέρα θα ξημερώσει…

Λέξεις της σιωπής

 

Γράφουν για πόνο
σαν να ήταν χρώμα.
Όπως και αν μπορούσαν να δουν την
το σκοτάδι ανεβαίνει κατά μήκος του φεγγαριού
ορίζοντας, και να σέρνετε το δρόμο του
τα κοίλα οστά τους.
Σαν να το νιώθουν
να μάθουν να αναπνέουν μόνοι τους.

Γράφουν για πόνο
σαν να ήταν μια υπόσχεση.
Όπως θα έπρεπε να σπάσει
με το επείγον του ηλιοβασιλέματος
καταρρέει σε σιλουέτες
πέρα από τους φθινοπωρινούς ορίζοντες.
Σαν να το νιώθουν
κατάρρευση σε λέξεις της σιωπής.

Και όμως, λένε,
ο πόνος είναι ο πιο ζοφερός εραστής

Ροή του Χρόνου

 

H ζωή δεν είναι παρά ένα κενό όνειρο!
Διότι η ψυχή είναι νεκρή που κοιμάται,
Και τα πράγματα δεν είναι αυτά που φαίνονται. 
Η ζωή είναι πραγματική! Η ζωή είναι σοβαρή!
μια σκόνη είμαστε που ρέει μέσα στην Κλέψύδρα.

Δεν είναι η απόλαυση, και όχι η θλίψη,
είναι ο σκοπός μας ή ο δρόμος μας?
Η τέχνη είναι μεγάλη, και ο χρόνος είναι φευγαλέος,
Και οι καρδιές μας, αν και σκληρές είναι γενναίες.

Οι ζωές των μεγάλων ανδρών και γυναικών μας θυμίζουν
οτι μπορούμε να κάνουμε τη ζωή μας υψίστης ποιότητας
Και να αναχωρήσουμε αφήνουμε πίσω μας
αποτυπώματα στην άμμο του χρόνου.

Ηλυσιανά Πεδία

 

Με κοραλλιογενείς και λύκους
χορεύουμε γύρω από τη φωτιά,
κρυμμένοι βαθιά μέσα στο δάσος.
Οι μάγισσες και τα ξωτικά
λένε με τον ψίθυρο του δάσους
τους θρύλους του αρχαίου
αίματος των ηττημένων,
που
πίνουμε από τα αρχαία κέρατα των προγόνων μας, που
ρέουν με την ομορφιά της νύχτας.
Από τη μάχη,
την τιμή και τη δύναμη.
Τραγουδούν μαζί μας τα τραγούδια μας
κάτω από το φως του φεγγαριού .

Ω, γοητευτικό μεγαλείο,
κρύο φως
και κρυμμένο
βαθιά μέσα στο δάσος
χορεύουμε στους ήχους των ξωτικών.

Σκονισμένοι απο την σκόνη της λήθης
χαμένοι για πάντα
στα Ηλυσιανά πεδία της αβύσσου
ποτισμένα με το αίμα των εχθρών μας.

Για χάρη της Αγάπης…

 

Το φως του φεγγαριού,
το σκοτάδι γύρω μου.
Το τραγούδι των παιδιών της νύχτας
όμορφο.
Τώρα ήρθε η ώρα,
οι σκέψεις μου είναι ελεύθερες.

Η πείνα για τη σάρκα και το αίμα με
οδηγεί προς τα εμπρός.
Να τρώω τη σάρκα
να πίνω το αίμα της ζωής
βαθιά μέσα της – μέσα μου.
Ταξιδεύοντας στο ανθρώπινο θηρίο.
Σκοτεινό ειδύλλιο σε ένα ιερό δωμάτιο
για να πιπιλίζουν από το φως
των κεριών το αίμα ενός παρθένου σώματος.
Το δάγκωμα – η ευχαρίστηση.
Τα κενά μάτια του λευκού, κρύου του σώματος
Η αφοσίωση στον ερωτικό πόνο.
Βάπτισμα με αίμα
που γλείφει τις πληγές μας.
Για χάρη της αγάπης.

Αίμα που ρέει κάτω από τα μάγουλά της, σαν δάκρυα.
Αίμα που κρύβει την αιώνια ζωή.
Το αίμα τρέχει κάτω από το πέπλο της – η κραυγή.
Μια σιωπηρή προσευχή;
Η ζωή ρέει από αυτήν
σαν μια μικρή πηγή στη μοναξιά.
Τώρα είναι άψυχο – κρύο-λευκό και όμορφο.

Γκρίζες σκιές

 

Στο δάσος της
ρήξης μας,
οι αισθήσεις μας συνθλίβονται
και ονειρευόμαστε το σκοτεινό μας όνειρο.

Μας αγαπούν – τους μισούμε
Μας συγκαλούν – τους περιφρονούμε
Μας εμπιστεύονται – τους γελάμε
και τροφοδοτούμε τον εαυτό μας απο την σήψη
των αποστημάτων
απο τις πληγές τους.

Όποιος είναι δυνατός και ελεύθερος στο πνεύμα του,
θα λατρεύει τον θάνατο.
Θα λατρεύει το δικό του σώμα
και θα αγωνιστεί για τις πληγές του.

Σιωπή, χωρίς θόρυβο, χωρίς ήχο, ακούω.
Κανένας λύκος δεν κλαίει, κανένας κοράκι δεν κλαίει πια.
Ενα σκάλισμα σχίζει τη κουρτίνα της σιωπής

Στο βόρειο άκρο του τελευταίου βραχώδους ύφαλου
σε ένα μικρό λιμάνι
έριξα ένα παλιό πλοίο, φτιαγμένο από ξύλο,
και ό , τι άγγιξε την αναπνοή μου
κοιμόταν, κοιμόταν.

Είναι παντού.
αν η μέρα και το φεγγάρι μειώνονται,
κανείς δεν μετράει τις ώρες
μετά από χρόνια, θα βρεθεί άδειος και κενός
στην πόλη των πτώσεων.

Η σκοτεινή νύχτα δίνει τη θέση της σε γκρίζες σκιές.
Το μωσαϊκό, παγωμένο έδαφος είναι χάλια βασανισμένο το φως, το
οποίο κοιτάζει προς τα κάτω
εκθαμβωτικά ανάμεσα
στις σκιές των κροτάφων μου.

Και πάλι μια νύχτα έχει πεθάνει
και η κραυγή της ζωής ακούγεται νέα.
Καθώς οι νύχτες πάνε, έτσι και εμείς …

Μόνο το κακό πνεύμα, βαθιά μέσα στο δέντρο, παραμένει.
Θα χλευάσει εκείνους που κατηγορούν αυτό το πόνο.
Θα χλευάσει εκείνους που τον γελούν.
Και τσακίζει με την εκδίκησή του κάθε βράδυ.